Ogromne szklane fasady to cecha nowoczesnej architektury wieżowców. Zapewniają dostęp dużej ilości światła dziennego do wnętrza budynku. A jednocześnie nawet bezpośrednio nasłonecznione pomieszczenia nagrzewają się w niewielkim stopniu. Specjalna powłoka na panelach przepuszcza światło, blokuje promienie o wysokiej energii, a jednocześnie zapobiega utracie ciepła przy niskiej temperaturze otoczenia.
Ultracienkie warstwy
Warstwy te nakłada się poprzez rozpylenie. Umożliwia to umieszczenie na nośniku powłok z metalu, tlenków, azotków oraz innych związków. Są to warstwy o mikrometrowej, a nawet nanometrowej grubości. Do materiałów stosowanych w celu ochrony przed słońcem oraz izolacji termicznej szkła budowlanego należą tlenek cyny, złoto, srebro i miedź. Inne materiały umożliwiają wytwarzanie ultracienkich ekranów płaskich i ekranów dotykowych.Reakcja zachodzi w komorze próżniowej. Materiał pokrywający (docelowy) jest umieszczony naprzeciw obrabianego elementu (bazy), który ma zostać pokryty. Komora jest opróżniona i następuje wprowadzenie gazu obojętnego – zazwyczaj argonu. Jednocześnie przykładane jest napięcie wynoszące kilkaset woltów.
Atomowy bilard
Wysokie napięcie powoduje, że jony argonu o ogromnej energii opadają na powierzchnię docelową. Podobnie jak kule bilardowe uwalniają one atomy z materiału powłoki dzięki serii uderzeń. Uwolnione atomy lecą do podłoża, gdzie skraplają się tak jak opary wody na lustrze w łazience, tworząc cienką warstwę.Dzięki zastosowaniu dodatkowych pól magnetycznych w rozpyleniu magnetronowym można uzyskać szybsze usuwanie materiału z powierzchni docelowej i przyspieszyć cały proces. Podczas rozpylania ciśnienie robocze w komorze próżniowej nie przekracza 0,1 milibara. Dzięki temu „opary materiału” docierają na podłoże bez zmian i zanieczyszczeń W tych warunkach powstają cieniutkie, jednolite, a przy tym gładkie i gęste warstwy o dużej przyczepności – nawet na szklanych panelach o wysokości do jednego metra.